روز جهانی کودک مبارک!

دست مذهب و دولت مذهبی از زندگی کودکان کوتاه!

 

در سال 1946، پس ار پایان جنگ جهانی دوم، و به منظور سرپرستی و حمایت از کودکان باقی مانده از جنگ،  مرکز یونیسف که ابتدا انجمن بینالمللی ویژهی کودکان united Nations International Emergency Fund نام گرفت توسط انجمن عمومی سازمان ملل ایجاد شد.  

در ششم اکتبر 1953، نهاد یونیسف بنیان گذاشته شد و این روز به عنوان روز جهانی کودک پیشنهاد گشت که هم اکنون در برخی کشورها  در تاریخ هشتم اکتبر، یعنی روز اعلام سراسری آن، جشن گرفته میشود.

یونیسف شعار امسال روز جهانی کودک را جهانی شایستهی کودکان، جهانی بدون خشونت نام نهاده است.  در این جهان ناشایستهی ما، اما، کودکان متحمل رنجها و دردهای فروانیاند. در کارگاههای قالی بافی و کارخانههای الماس تراشی، در دخمهها و اصطبلها، در معادن سنگ و ذغال، در مزارع پنبه و چای، در گوشه و کنار خیابانها و بر سر چهاراهها، جان کوچک میکاهند؛ شیرهی جان میفروشند؛ و در ثانیه به ثانیهی زندگی محنت بار خود از تب و خستگی کار، شادی میبازند.

مقولهی کار و رنج کودکان، پدیدهای جهانی است. چهارراه خطر کودکان، کار و فقر و محرومیت از حق تحصیل است؛ طعمهی مواد مخدر و باندهای قاچاق شدن است؛ استثمار جنسی است؛ خشونت و آزار جسمی و تعرض جنسی در خانواده است؛ اسیر باندهای تجارت کودک شدن است؛ تقاطع راههای شور بختیای که بنا به گزارشات یونیسف حداقل چهارصد میلیون کودک در سراسر جهان را در برمیگیرد.

در این میان، کشور ایران نه تنها از این قاعدهی شوم و دون شان انسان و حُرمت کودکی مستثنی نیست، بلکه در نوع خود استثنایی کم نظیر است. ایران امروز تنها کشوری در جهان است که قوانینی مدون و مستقیم علیه حقوق کودکان دارد.

قانون مدنی 1210، که شرط نه سالگی بلوغ برای کودکان دختر و پانزده سالگی برای کودکان پسر را تعیین میکند؛ تبعیضات به حکم شرع در قانون کار و حق بهره کشی و استثمار کودکان؛ تبصرهی 84 مادهی 179 قانون کار؛ قوانین فقهی تادیب، مادههای 622 تا 625؛ و...؛ به علاوه زیر پا گذاشتن تمامی کنوانسیونهای مربوط به حقوق کودکان که به آن متعهد شده است - از جمله کنوانسیون حقوق سیاسی شهروندی کودکان و عدم حکم اعداام برای کودکان زیر هجده سال - تنها نمونههایی از این قوانین مدون و مستقیم علیه حقوق کودکان است.

قوانین شرعی اسلام مانند قصاص، که اعدام کودکان زیر هجده را به نان سنت و مذهب بی شرمانه توجیه میکنند، و دهها و صدها محدودیت دیگر به نام مذهب، زندگی کودکان و جوانان در ایران را به یک جهنم زمینی تبدیل نموده است.

در تمامی عرصههای مربوط به حق کودکی، نقش دولت مذهبی به عنوان ستون فقرات بی حقوقی مطلق کودکان با تکیه به شرع و عُرف کاملا نمایان و آشکار است. دولت مذهبی ایران در تمامی شئونات زندگی، در خصوصیترین زوایای زندگی، کودکان نفوذ و دخالت کرده و مانع رشد آزادنهی آنان میشود. به کتابهای آموزشی و درسی در ایران نگاهی بیندازید. به جشن تکلیف برای دختران هشت ساله که در مدارس برگزار میگردد و در واقع زن شدنشان را به آنها گوشزد میکند و وظایف اسلامی زنان را به آنها یاد آور میشود نگاه کنید. چندش آور و مشمئز کننده است. تصور حتا لحظهای از وهنی که به کودکان چون برگ گل در این گونه مراسم دست میدهد هم درد آور و جان کاه است. فقر حرکتی کودکان دختر در مدارس، ناشی از حجاب اجباری، که سبب نارساییهای حرکتی و کجی ستون فقرات آنها میشود از مضرات دیگر قوانین تبعیض آمیز مذهبی علیه کودکان دختر است. اسلامیزه شدن سیستم آموزشی، کتابهای درسی مذهبی، و کلیهی برنامههای آموزشی دیگر جمهوری اسلامی یک مانع جدی و اساسی در رشد آزدانهی کودکان به شمار میآید.

آموزشها و تاثیرات مخرب ایدئولوژی مذهبی، آن هم  یک نوع مذهب، که به ضرب زور به تمانی کودکان خانوادههای کلیمی، زردشتی، مسیحی و بهایی و... اگر که بخواهند و اجازه داشته باشند به مدارس عادی بروند، تحمیل میشود، حکم شُست و شوی مغزی و رام کردن کودکان - درست مانند حیوانات تربیت شدهی سیرکها - را دارد. کودکی که به جای رشد آزادنه و علمی و در متن عطوفت و تامین نیازهای اولیه، از یک سو در معرض فقر و خشونت، بی تامینی و بی حقوقی، قرار میگیرد؛ و از سوی دیگر با تبلیغات مداوم مذهبی بمباران ایدئولوژیک میگردد؛ نهال ظریف وجودش پژمرده میگردد، سُر خورده میشود، ترک تحصیل میکند، مجبور به کار میشود، به بزهکاری و مواد مخدر روی میآورد، و علاوه بر همهی اینها یک بار دیگر هم طعمهی مذهب و دولت مذهبی میشود: آفتابه به گردنش میآویزند، دور شهر میچرخانندش، تحقیرش میکنند، در ملاء عام کتکاش میزنند، و دست آخر هم به دارش میکشند.

زندانی کردن کودکان زیر هجده سالی که با توجه به چنین زمینههایی مرتکب جرم میشوند و نگه داشتنشان تا رسیدت به سن مرگ، هجده سالگی را دیگر برای بسیاری از کودکان و نوجوانان در ایران نه یکی از مهمترین مقاطع سن حیات، نه سن اوج زیبایی و شکوفایی جوانی، که لحظهی پایان در اتاق انتظار مرگ کرده است.

جای آن دارد که به مناسبت روز جهانی کودک، در این روز به پاس شرافت و حرمت کودکی بک صدا فریاد بر آوریم:

 

دست مذهب و دولت مذهبی از زندگی کودکان کوتاه!

 

سوسن بهار

هشتم اکتبر 2008